Broebelen

Spring naar reacties

Het broebelt. Het borrelt. Het baart wilde golven.
De motor maakt een snerpend geluid. Allesbehalve rustgevend en allerminst geruststellend.
Ik druk op de knop. Stop.
De woeste baren verstillen tot rimpels die zachtjes tegen de rand kabbelen.
Ik duw nogmaals. Het spiegelende oppervlak breekt en deint alle kanten uit. Ik ben tevreden, spuitend en spuwend circuleert het water en reinigt alzo het inwendig systeem.

Plots zie ik het peil zakken. Ik heb toch niet per ongeluk de stop uitgetrokken? Gelijk mijn zoon roept dat het water de keuken instroomt, hóór ik het ook. Ik rep me naar beneden. Door het plafond, de keukenkastjes, de dampkap, over het fornuis, de microgolfoven en wat al niet meer vloeit een ware vloed.

In allerijl trek ik twee emmers van onder de gootsteen en daver de trap terug op naar de badkamer. Ik ruk het stopsel eruit, zodat het badwater op reguliere wijze de afvoer in kan, zwiep een recipiënt het bad in en kieper deze uit in de douche. En in de lavabo. Afwisselend. Eens het water onder het niveau van de spuigaten gezakt is ren ik naar beneden om de schade op te nemen.

Onder de badkamer bevindt zich immers de zekeringkast. Ook daar druipt het.
Het zijpt zelfs door de rolluikkast. De kelder staat onder. Een piepkleine, vernuftig volgestouwde ruimte van nog geen drie bij twee meter. Hij bergt drie fietsen, die – jawel – droog bleven. Ook de wasmachine, diepvries en de splinternieuwe droogkast hadden amper te lijden maar staan in een grote plas pootje te baden. De voorraad levensmiddelen kreeg evenwel een douche, voornamelijk conserven gelukkig, de dozen pasta, rijst en bloem ontsprongen de dans!
Een bokaal gele verf spat in gruzelementen op de vloer. Ook dàt nog!

Mijn zoon heeft een doek – een grote bàdhanddoek – over het televisietoestel en aanverwanten gezwierd want in de living gutst de nattigheid over de dieprode muur. De stekkers heeft hij veiligheidshalve uitgetrokken.

Ik ben met dweil en microvezeldoeken in de weer wanneer ik het plots in mijn nek voel druppelen. Vol afgrijzen zie ik het water uit de transformator aan het keukenplafond sijpelen. Als dat maar goed afloopt! Een emmer eronder en het licht mag onder geen beding aan! Ik sleep de staande lamp uit de zithoek de vijf trapjes op, het begint al te schemeren…

In de badkamer zelf is van de zondvloed niets te bespeuren, het onheil voltrok zich ongezien onder de kuip, waar de leidingen van het bubbelsysteem het begaven. Nooit heb ik ten volle kunnen relaxen temidden van de broebels. Het bad diende tot de rand gevuld vooraleer het mechanisme in gang schoot, terwijl ik me huiverend afvroeg hoeveel kilos zich samenbalden op één vierkante meter, en mijn eigen aandeel was al niet min! Bovendien kon ik die elektriciteitskast onder mij niet wegdenken. Ik heb het geprobeerd met theelichtjes, zachte muziek, aromatische oliën, een nekkussentje en een boek.

Ik ben geen mens voor een bad, daarvoor ben ik te ongedurig.
Maar nu ik er geen kan nemen, gegarandeerd dat ik er zin in krijg…

5 Reacties

Opgeslagen onder Leven