Gemiste oproep: “Ik heb de hele tijd verkeerd gelopen.”
Uur van verzending: 10.15u
Leesmoment: een half uur nadien.
Enkele tijdseenheden later tracht ik een telefonische connectie tot stand te brengen. Tuut… tuut… tuut…
“Sapperdenondebollekens”, schiet het door mijn hoofd, want vloeken doet een dame niet luidop. “Volgens mij heeft hij zijn introductie gemist!” De relevante informatie had ik nochtans met fluo aangestift, voor het geval dat mijn mondelinge boodschap de mist inging.
Een heel weekend blijf ik op mijn honger zitten en heb ik het raden naar de precieze omvang van dat abusief lopen. Het klinkt vergezocht, maar stel je voor dat hij ontvoerd is, dan weet ik dat pas zeker na een drietal dagen. Mijn gezond verstand beteugelt meteen mijn fantasie. Het idee alleen al! Bovendien heb ik heel wat om handen om mijn zinnen te verzetten.
Ettelijke kilometers verslinden bijvoorbeeld om dochterlief deel te laten nemen aan een atletiekmeerkamp. Twéé dagen ben ik er zoet mee. En de zondagavond vul ik met lonende arbeid. Dit impliceert uiteraard niet dat mijn strijk en andere huiselijke plichtplegingen van nul en generlei waarde zijn.
Hij liep inderdaad een fout parcours. Eens gesetteld in het auditorium, die vrijdag, vond hij dat men toch ver vooruit dacht. Na een tijdje daagde het dat hij zich niet tussen bachelors bevond, maar temidden masters! Na een switch werd alles veel duidelijker.
Zijn zak voor het weekend was op een tiental minuten klaar en naar hij later verklaarde was hij niets vergeten. Ik had er nochtans op gehamerd deze de dag voordien te prepareren! Hij was honderd procent tevreden over deze driedaagse met de studentenvereniging zijner faculteit, al speelde hij daar zijn gsm, eigenlijk de mijne want de zijne is in reparatie, kwijt.
Vandaag was zijn eerste postsecundaire schooldag. Hij begon niet om 8.30u zoals hij reeds vijftien jaar gewend is. Hij kon uitslapen, hij werd pas om één uur in de namiddag verwacht op een locatie die hij nog in allerijl diende op te zoeken.
Hij kwam onverwacht thuis ook want het volgende college – zeg niet “les” – was een uur verlaat. Zijn uurrooster loopt drie keer per week uit tot kwart voor zeven waardoor hij een kruis diende te maken over zijn basket.
Het was interessant, vond hij, dat eerste college. Over het volgende was hij minder positief want daar werd hij geconfronteerd met een ideeëngoed waarmee hij zich niet kon vereenzelvigen, alhoewel hij zich ervan bewust is dat hij alles dient te relativeren.
Hij is van plan zich in te zetten wat niet automatisch inhoudt dat hij alle colleges zal volgen. Ik ben benieuwd.
Het is niet echt visueel. Maar toch lijkt hij me gegroeid… Mijn zoon met nieuwe horizonten.
21 Reacties
september 23, 2008 at 13:30
Elke keer herken ik hier iets van mezelf, kleine zoon was verschillende jaren meerkamper. Heerlijk om te lezen:-)
september 24, 2008 at 14:27
Ik heb waarschijnlijk gemist of hij op kot is of thuisblijft tijdens zijn verdere studies.
Ik hoop voor u dat hij een zéér gemotiveerde student is.
De vrijheid die bij het hoger en universitair onderwijs van beide zonen hoorde heeft me mijn laatste grijze haren bezorgd.
Soms ben ik verwonderd dat ik nog wat haar heb!
Ik wil je écht niet ontmoedigen, maar de eerste dag verloren lopen en de GSM verliezen is peanuts met wat je hopelijk (NIET) allemaal nog te wachten staat.
Ik was bij het bepalen van beide diploma’s van onze zonen nog meer opgelucht dan zij dat het “eindelijk” afgelopen was.
Tot ze begonnen werk te zoeken natuurlijk
Dikke troostknuffel!
september 24, 2008 at 14:28
BE- H- ALEN moet het zijn natuurlijk !
september 24, 2008 at 16:42
We zitten zowat in het zelfde schuitje. Nicholas vrijdag nacht om 2 uur geland. Zijn vliegtuig had een dag vertraging. Zelfde morgen om 10 uur introductie, eerste jaar bachelor, zit in een ander lokaal als zijn twee vrienden, proberen te switchen met een ander student die wel in het lokaal van Nicholas wil en wel wil oversteken. Nicholas wil niet op kot, liever alle dagen een uurtje heen en terug.
En dat uurrooster, wel gans anders. De colleges schijnen mee te vallen. Het eerste jaar zal heel zwaar worden. Ik wens je zoon veel geluk.
Groetjes.
september 25, 2008 at 20:14
Ik heb begrepen uit het vlaams woordenboek, dat ik toevallig vandaag onder ogen kreeg, dat ‘zijn kruis maken over zijn basket’ betekent: ‘dat hij het basketspelen wel op zijn buik kan schrijven’.
Klopt dat?
Wel jammer voor hem trouwens, maar ja studie heeft natuurlijk voorrang.
september 25, 2008 at 21:11
Achteraf bekeken waren de jaren op de Universiteit voor mij de leukste uit mijn hele leven. Al wou ik dat toen niet geweten hebben. We waren nog onschuldig genoeg om niet volwassen te moeten zijn en al volwassen genoeg om niet meer onschuldig te zijn. Heerlijk was dat. Ik hoop voor jouw zoon dat hij het ook zo moge beleven. En als ik je zo hoor en vergelijk met wat ons moeder toen dacht en zei lijkt hij goed bezig.
september 27, 2008 at 16:50
Een ontvoering was ook een andere horizont geweest.
De ontdekking van universitaire horizonten lijken me anders ook niet mis. (Al spreek ik niet uit ervaring.)
oktober 1, 2008 at 00:22
Je kan het zo mooi vertellen, Zabrila. Maar we weten dat het veel meer dan dat inhoudt. Maar ze gaan wel hun mooiste tijd tegemoet, die studenten.
En als we er later over nadenken, voor ons eigenlijk ook. Het zijn de jaren dat ze verstandig worden.
oktober 1, 2008 at 13:46
Wij kunnen nog altijd niet gewoon worden aan de glijdende uurrooster. Hij past zich goed aan. Zit nu wel met 3 jongens van zijn oude school in het zelfde college. Heel de klas schijnt hem goed mee te vallen, ook de leerstof. Hopelijk gaat het met je zoon even goed. Groetjes.
oktober 7, 2008 at 23:31
Daar zit al zoveel in van “loslaten” , wat zo moeilijk is. Zeker als ze op kot zijn, en een eigen leven gaan leiden buiten het familieleven. Je weet alleen nog wat zij believen te vertellen en je zou van minuut tot minuut willen weten hoe ze het maken en zich redden. En je dan vooral maar niet té nieuwsgierig tonen, want dat blokt af. We hebben het allemaal meegemaakt en later blijkt inderdaad dat het voor hen en voor ons een erg mooie tijd was. De echte opstap naar een volwassen leven van werken en gezin stichten of wat al meer…
Groetjes.
Michelly
oktober 28, 2008 at 02:12
Ik moet dringend jouw url op mijn blog aanpassen, want nu moet ik telkens naar je zoeken en zo mis ik heel wat van je teksten.
Ik heb slecht nieuws voor je, ook dat nog, je lieve zoon gaat steeds verder van je weg blijven groeien. Echter één troost kan ik je geven. Net wanneer je denkt eraan gewend te zijn, staat hij er weer, nader dan ooit.
Dikke knuffel
november 6, 2008 at 13:56
Ik kom nog eens kijken. Toch niet ziekjes???
november 9, 2008 at 13:05
Even off topic… ik heb je “getagged”… dus als je zin hebt! groetjes!
november 25, 2008 at 17:41
Nu ben je er toch echt volledig met gestopt. Niet alleen op Sennet. Spijtig!!!!
december 2, 2008 at 17:09
En toch blijf ik komen.
december 20, 2008 at 16:13
Ja joehoe? Zabrilaaaaaa?
december 20, 2008 at 21:58
Het blijft hier zo stillekes…;)
december 23, 2008 at 17:56
Nu wordt ht toch hdt moment om nog eerns te voorschijn te komen nietwaar. Zalig Kerst en Gelukkig Nieuw.
december 30, 2008 at 17:43
K’zal het maar opgeven zeker?
januari 4, 2009 at 14:33
Het is intussen al heel lang geleden dat je hier geschreven hebt.
Is de inspriratiebron helemaal opgedroogd???
Ik wens je in elk geval een heel fijn jaar.
januari 10, 2009 at 19:09
Nu ben je duidelijk echt weg?